الكي هاي الكي هاي من

"خانه دوست كجاست؟" در فلق بود كه پرسيد سوار.آسمان مكثي كرد.

رهگذر شاخه ي نوري كه به لب داشت به تاريكي شن ها بخشيد

و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:

"نرسيده به درخت،

كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ي پر هاي صداقت آبي است.

مي روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ،سربدر مي آرد،

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي،

دو قدم مانده به گل،

پاي فواره ي جاويد اساطير زمين مي ماني

و تو را ترسي شفاف فرا مي گيرد.

در صميميت سيال فضا،خش خشي مي شنوي: 

كودكي مي بيني

رفته از كاج بلندي بالا

جوجه بردارد از لانه ي نور

و از او مي پرسي

خانه ي دوست كجاست."

 سهراب سپهري